Z literatury dotyczącej łowiectwa wynika, że już od setek lat istniały psy myśliwskie podobne do obecnego płochacza niemieckiego, użytkowane do wypłaszania dzikiej zwierzyny. Także określenie "Wachlelhund" (Wachtel przepiórka w języku niemieckim - pies do polowań na przepiórki) można poprzeć historycznymi dowodami. Na przełomie poprzedniego wieku rozpoczęto hodowlę rasy płochacz niemiecki zapisanej w księgach rodowodowych. Przodkiem rasy był „Lord Augusta 18341", pochodzący z Staufenberg (Górna Bawaria). W wyniku kojarzeń z odpowiednimi sukami rozpoczęto hodowlę lej rasy. Początek stanowił) psy o omaszczeniu tylko brązowym (częściowo Z białymi znaczeniami) i biało-brązowym. Za osobliwość uchodziły psy biało-brązowe o małym czerwonym znaczeniu na głowie i łapach, tzw. „podpalaniu".

Suka „Baby auf der Schanze 18381," wniosła do hodowli umaszczenie brązowo - dereszowate.

Rudolf Friess (R. F.), mający przez dziesiątki lat wpływ na hodowlę niemieckiego płochacza przyczynił się do rozdziału hodowli na u maszczenie brązowe i brązowo-dereszowate. Mimo wąskiej bazy. wyjściowej w hodowli, na wskutek ukierunkowanego kojarzenia w obrębie obydwóch odmian udało się mu zapobiec wadom genetycznym. Rozdział umaszczeń wydawał się mieć także sens ze względu na trochę różne predyspozycje psów. Psy brązowe jako polujące krótko i łatwiej jest prowadzić po łuku; psy brązowo-dereszowate, psy polujące szeroko polują szczególnie chętnie na tropie.

Różne predyspozycje nie mogą już obecnie uchodzić za niezawodną cechę charakterystyczną różnicującą obydwie odmiany, ponieważ w międzyczasie z różnych względów dokonywano wielokrotnych kojarzeń w obrębie obydwóch odmian. Ogólnie jednak, jeszcze obecnie obowiązuje ten rozdział w celu otrzymania już nie spokrewnionej ze sobą rezerwy krwi ,w obrębie rasy.

Płochacz niemiecki był i jest hodowany wyłącznie przez myśliwych dla myśliwych jako płochacz i wszechstronnie użytkowy pies myśliwski.